Termin “wolna kultura” (ang. free culture) wymyślił i rozpowszechnił cytowany poniżej Lawrence Lessig, wydając książkę zatytułowanej “Wolna kultura. W jaki sposób wielkie media wykorzystują technologię i prawo, aby blokować kulturę i kontrolować kreatywność”. Autor w ten sposób definiuje ideę wolnej kultury:
Chodzi tu o “wolność” w takim znaczeniu, jak w zwrotach: wolność słowa, wolny rynek, wolny handel, wolność gospodarcza, wolna wola czy wolne wybory. Wolna kultura wspiera i chroni twórców oraz wynalazców. Dzieje się to w sposób bezpośredni (przez udzielanie praw własności intelektualnej), ale także w sposób pośredni: przez ograniczanie zasięgu tych praw tak, aby kolejnym twórcom i wynalazcom zagwarantować możliwie największą wolność od kontroli przeszłości. Wolna kultura nie jest kulturą bez własności, podobnie jak wolny rynek nie oznacza rynku, na którym wszystko jest wolne od opłat. Przeciwieństwem wolnej kultury jest “kultura zezwoleń”, w której twórcy mogą tworzyć wyłącznie po uzyskaniu zezwolenia ze strony możnych lub twórców z przeszłości.
(“Wolna Kultura”, strona 24)
Wolna kultura bywa określana jako nurt kultury opartej o aktywność uczestników. Chodzi o kulturę promującą wolność, współpracę, kulturę wolną od restrykcyjnych praw własności, które tłamszą kreatywność. Jednym z przykładów sukcesu wolnej kultury nad “tradycyjną” jest projekt wolnej encyklopedii Wikipedia.
Warto przeczytać:
- WolnaKultura.org — strona poświęcona książce Lessiga i z której można ściągnąć jej tłumaczenie (oczywiście na licencji Creative Commons
- wolna kultura - definicja w Wikipedii
- Czym jest wolna kultura? - tekst przedstawiający obszerniejszą definicję terminu wolna kultura “w pigułce”
